News:

Some of my assignments : corporate reportage. Today with Airfrance KLM off to New York.

Participating in We Like Art XL 3-7 september Westergasfabriek A'dam.

I make stillifes of (sometimes moving) landscapes. I work on personal projects and assignments. 

This website is renewed. Design by Studio Renate Boere

My work was part of the exhibition 'Prospects & Concepts' curated by the Mondriaan Fonds.

Some of my assignments : corporate reportage. Today with Airfrance KLM off to New York.

Participating in We Like Art XL 3-7 september Westergasfabriek A'dam.

I make stillifes of (sometimes moving) landscapes. I work on personal projects and assignments. 

This website is renewed. Design by Studio Renate Boere

My work was part of the exhibition 'Prospects & Concepts' curated by the Mondriaan Fonds.

Commission for ING Art Collection : 'Stadslichamen' (cityscapes) focussing on city entities in Africa and Brussels.

Awarded a 'Startersstipendium' by the Mondriaan Fonds for the second time. 

Unseen Photo Fair 19-23 Sep '12 with work from my period in Morocco 'Of Other Places'.

2012 : JG Ballard, A Tribute in the Melkweg during September 2012 with Take me to the Hilton and new work. 

2012 : I moved to a new collective studio space in Amsterdam, Wittenplaats 

2012 : in Casablanca for an artist exchange 'Of Other Places' with Henk Wildschut and Charlotte Dumas.

Studio Renate Boere redesigned my website using a typeface designed by Alex Scholing : the FF roice.

Art Rotterdam from Feb 10-13 '11 with Van Kranendonk Gallery.

new york muur-8585

I flew to New York City on assignment for Air France KLM. This was the fascinating view from my hotel window. 

6740mqfx8.jpg
west-5173

Amsterdam West. October 2014.

668ipeg1s.jpg
MG_2995_for-web

We Like Art is held from September 4 - 7 2014 | 11.00 – 19.00 uur at the Westergasfabriek, Machinegebouw, Pazzinistraat 8, Amsterdam. This is one of the 2 images I will be presenting. Red Earth is a new image from the series Boniface. / personal work. 

658kwc3am.jpg
KLM 95-5470

Corporate reportage / KLM 95 Years.

cargo_I0B2231-1

8 pm. Commercial Work at Schiphol. 

cargo_I0B2231-1

cargo_I0B2246-2

656w15wjt.jpg
kitchen pasensie-

Almando. / personal work

64966yp55.jpg
mirror II-2123

/ sketches

646fdqmkf.jpg
engineering KLM-8817

2 am. Inside the nose of a 747. / personal work published in inflight magazine Holland Herald.

airline photography-8698-2

airline photography 600 wide-8745

633r5ji5b.jpg
papa tv-0317

The World Cup has finished. My father is grateful for the outcome.

mirror-9133

/ sketches

643ceo199.jpg
klm nose to suriname-2454

I tried to fly to the small airstrip of Kajana in Suriname. The allowed maximum load (including myself and any repellent) was 100 kg. The airport is run by 2 men who do the dishes, mow the landing strip and feed the singing birds. Yet, I was repeatedly the only passenger and ending up taking the boat down the Suriname river to visit Kajana and Pikin Slee for 'Boniface'. Going by boat takes about 8 times as long. Ultimately I reached Kajana and at each meal time, I looked out onto the unused airport and saw people walk back and forth across the landing strip which lay waiting in the sun, for a plane to land.

553anth05.jpg
Boniface_MG_3749- 3- 350

I am travelling to Suriname for new work on Boniface at the end of this month. / personal work

549sqf57t.jpg
img036-16

Stadslichamen / City scapes. I was commissioned by the ING Art Collection to make a compilation of 10 images concentrating on city entities, patterns, people and movements. I made a link between African cities and Brussels and Amsterdam. / commissioned work

Stadslichamen

(NL) De stad was naar mijn idee een plek van dolende massa's en individuen die zich voortbewegen. De stad zelf, staat stil. Of niet? Naarmate mijn onderzoek vorderde, kwam ik tot de conclusie dat de stad helemaal niet stil staat. De stad leeft. In de stadmuren bevinden zich patronen die lijken op dansende takken, een man langs de boulevard in Casablanca rijgt honderd meter draden die lijnen strekken zo lang als de weg en de dakjes van het carrousel zijn versierd met gedetailleerde ornamenten.

Ik ging op zoek naar verschillende vormen van beweging en interactie binnen de stad. Enerzijds door de richting die ontstaat door middel van bewegende mensen. Anderzijds door de lijnen die als het ware getrokken worden door de 'dingen' en de patronen die daardoor ontstaan. Zodoende werd de stad een plek van lichamen, entiteiten die haar doen leven. 

De serie Stadslichamen is tot op heden een verzameling beelden uit Afrikaanse steden en Brussel, Amsterdam.

 

 

img035-600

Stadslichamen I - ferris wheel 500

24591ifdr.jpg
AF KL MP Cargo by Natascha Libbert_I0B1301- 19

On assignment for Airfrance KLM Cargo. More than 100 horses arrived at Schiphol Amsterdam Airport on one day. This was one of them. / commercial work

and this is what it looks like when you take them all out

natascha libbert for Airfrance KLM Cargo -_I0B1585- 600

natascha libbert for Airfrance KLM Cargo -_I0B1253- 600

5405yjn0b.jpg
false flat

`False Flat' is the image I made for the ING New Talent Photography Award 2013. Click on the image to enlarge. Click on the cross for the story behind it. / commissioned work

 

Het Gezicht van Nederland

(NL) Op het moment dat ik gevraagd word om werk te maken binnen het thema ‘Het gezicht van Nederland’, sta ik net op het punt aan mijn jaarlijkse trip naar Marken te beginnen. Marken is verbonden aan het heden door middel van een dijk, en het betreden van die dijk voelt nog steeds als een stap terug in de tijd. Op de kronkelende weg ernaar toe kun je daar zo’n 20 minuten lang over nadenken. (en jezelf gek maken met wolken tellen.) 

Op Marken woon ik in een houten huis met een puntdak. Ik geef de kat te eten, en dagelijks maak ik alle spinnen dood want die laten spinnenpoep-vlekken achter op het hout. Als ik de spinnen een dag vergeet, dan neem ik het hout af met een zacht nat sponsje en zo voorkom ik die vlekken alsnog. Ik maai er het gras, praat met de buren wanneer we de straatjes schoonvegen of ieder op ons eigen bankje zitten terwijl we naar het uitzicht turen.

Al het water, de wolken, de horizon, appelleert aan Oud Hollandse landschapschilderijen. Dat maakt dat ik me voor mijn gevoel voortdurend tussen het oude en het nieuwe beweeg, tussen een schilderij en de werkelijkheid. Alsof die landschapschilderijen het landschap in stand houden, of in ieder geval de landschapsbeleving beïnvloeden.

 

 

Bij het juiste licht ga ik naar buiten en loop over het eiland om het uitzicht en de bomen te fotograferen. Het licht is dicht en diffuus en alle kleuren knallen. Zodra het licht verdwijnt ga ik weer terug.

Zwemmend in het IJsselmeer, is het water dan weer duister en golvend, dan weer een zachtaardige plas - en in dat laatste geval zwem ik verder. Het water is op dat moment één met de lucht en ik krijg geen vat op de invloed van het licht op de materie om me heen. Ik wil het aanraken maar het is niet tastbaar, het is niet eens zichtbaar. Iedere keer zwem ik hetzelfde stukje, door een ander landschap. Dat landschap bestaat op een gegeven moment niet meer uit een vergezicht maar uit oppervlaktes, materie en een zoektocht naar tactiliteit.

Het licht, zo ogenschijnlijk vrijblijvend, blijkt tijdens dit verblijf steeds opnieuw allesbepalend.

Na de zoveelste zomer de-deur-uit-rennen op zoek naar het landschap realiseer ik me dat ik niet zozeer het landschap achterna heb gejaagd, als wel het licht, dat continue veranderde. En juist dat licht leverde alsnog het landschap bij me af waar ik naar op zoek was.

(ENG) The Face of the Netherlands

Marken is a traditional Dutch village on a former island, now connected to the mainland (and the present) by a winding road along a dyke. One experiences a time warp on the way over not only due to the way the village looks, but also because the view of the landscape is like an old Dutch painting. It’s much like visiting New York City for the first time and already having seen it in so many movies. You try and find your

 

bearings and determine whether you are seeing what is really there, or whether your mind completes the experience with what you’ve seen in numerous paintings. It’s enchanting and confusing at the same time.

I rush out the door to make a picture each time the light reveals a new perspective on the landscape which feels like a painting and it does this continously. Each time adding another, additional, reality. Meanwhile, the farmers are working the land and driving machines which warp the dry grass in plastic pallets which are then left as black animal droppings on the field. 

 

I am chasing a visual solution to the time warp but as the light changes so does the surface and weight of everything. It’s overwhelming. My focus thus becomes smaller: there is a new physical, almost tactile, layer as a result of the light. You see, the light adds so much to what is already there. Certainly, in the case of the paintings, there would even be no landscape without it.

 
7da9tmd.jpg
Prospects&Concepts (1)

Prospects & Concepts was curated by the Mondriaan Fonds during Art Rotterdam 2014.

5329lopdt.jpg
boy rock-600

Boy Rock is available in a special edition of 40x40 cm with We Like Art. Read the interview (NL) and/or order here. / portfolio

229rdb8pf.jpg
NBO2

My second visit to Nairobi this fall 2013. The first was to work on my own project Boniface. This time it is for an ongoing assignment for Airfrance KLM Cargo. / commercial work

malak-600

"Malak" part of work made during a residency in Casablanca 'Of Other Spaces'. Now at Unseen Amsterdam 2013. / personal work

(NL) "Malak" op Unseen Amsterdam 2013. Mijn vader woonde vroeger 12 jaar in Iran. Zijn huishoudster, als je dat zo kunt noemen, heette Malak. Malak kocht soms expres rotte perzikken op de markt voor mijn vader en 1 keer gooide hij in woede zo'n perzik tegen de muur. Malak was allang gebukt en de muur net gewit. Toen mijn moeder op het toneel verscheen was de oude Malak jaloers. Hij vroeg haar mijn moeder Perzische rijst te leren maken maar ze liet iedere dag een andere manier zien in de hoop dat mijn moeder er niets van zou onthouden. En zodoende zou falen als vrouw. Maar dat lukte niet. Mijn hele jeugd was een grote pan met krokante Perzische rijst en toen ik 8 was stikte mijn vader bijna in de pit van een perzik. Thuis hing een schilderij en dat noemde hij

Malak.

(ENG) My father lived in Iran for 12 years before he met my mother. His housekeeper went by the name of Malak. Sometimes, to spite him, she would buy fruit at the marketplace which was obviously too ripe. On one such occasion, my father threw one of the peaches at her but she ducked and it landed on his freshly painted white wall. When my parents met, my father asked Malak to teach her how to prepare rice the Iranian way. But Malak couldn't appreciate the intrusion of my mother and taught her a different method each time hoping she would ultimately fail as a wife. But in this, she didn't succeed. We ate Iranian rice throughout my childhood. When I was 8 my father bit in a peach and it, being overly ripe, came apart and the pit got stuck in his windpipe almost choking him. At home we had a painting from Iran and he referred to it as Malak.

malak-600

2403sh4et.jpg
auto-accra

Accra 2013. Kwame and men working on a car in my guesthouse. It was a never ending story. Meanwhile I took notes, working on Boniface

535ctgj55.jpg
Logo mondriaan 350 web zwart

Received Startersstipendium from the Mondriaan Fonds.

sansevieria

Throughout the month September 2012, work from my project 'Take me to the Hilton' was exhibited as a part of the JG Ballard Tribute hosted by Paradiso and Melkweg in Amsterdam. A Dutch radio interview on De Avonden can be heard here.

These were taken in Waterland. These were taken in the sea

Aliquam erat volutpat. Nullam ac enim vitae eros cursus convallis. Donec vitae urna diam. Ut nisl dui, hendrerit ac nibh non, hendrerit venenatis turpis. Duis hendrerit, sem nec dapibus aliquam, eros lacus bibendum dolor, placerat sollicitudin felis orci vitae odio. Pellentesque urna turpis, molestie ut suscipit eget, volutpat quis dui. Sed id aliquam nisl, vitae blandit quam. Donec auctor scelerisque porttitor. Donec imperdiet enim erat, eget molestie libero imperdiet eget. Aliquam sed leo consequat, consectetur neque ac, ultrices erat.Aliquam erat volutpat. Nullam ac enim vitae eros cursus convallis. Donec vitae urna diam. Ut nisl dui, hendrerit ac nibh non, hendrerit venenatis turpis. Duis hendrerit, sem nec dapibus aliquam, eros lacus bibendum dolor, placerat sollicitudin felis orci vitae odio. Pellentesque urna turpis, molestie ut suscipit eget, volutpat quis dui. Sed id aliquam nisl, vitae blandit quam. Donec auctor scelerisque porttitor. Donec imperdiet enim erat, eget molestie libero imperdiet eget. Aliquam sed leo consequat, consectetur neque ac, ultrices erat.Aliquam erat volutpat.

Aliquam erat volutpat. Nullam ac enim vitae eros cursus convallis. Donec vitae urna diam. Ut nisl dui, hendrerit ac nibh non, hendrerit venenatis turpis. Duis hendrerit, sem nec dapibus aliquam, eros lacus bibendum dolor, placerat sollicitudin felis orci vitae odio. Pellentesque urna turpis,

molestie ut suscipit eget, volutpat quis dui. Sed id aliquam nisl, vitae blandit quam. Donec auctor scelerisque porttitor. Donec imperdiet enim erat, eget molestie libero imperdiet eget. Aliquam sed leo consequat, consectetur neque ac, ultrices erat.Aliquam erat volutpat. Nullam ac enim vitae eros cursus convallis. Donec vitae urna diam. Ut nisl dui, hendrerit ac nibh non, hendrerit venenatis turpis. Duis hendrerit, sem nec dapibus aliquam, eros lacus bibendum dolor, placerat sollicitudin felis orci vitae odio. Pellentesque urna turpis, molestie ut suscipit eget, volutpat quis dui. Sed id aliquam nisl, vitae blandit quam. Donec auctor scelerisque porttitor. Donec imperdiet enim erat, eget molestie libero imperdiet eget. Aliquam sed leo consequat, consectetur neque ac, ultrices erat.Aliquam erat volutpat. Nullam ac enim vitae eros cursus convallis. Donec vitae urna diam. Ut nisl dui, hendrerit ac nibh non, hendrerit venenatis turpis. Duis hendrerit, dapibus aliquam, eros lacus bibendum dolor, placerat sollicitudin felis orci vitae odio. Pellentesque urna turpis, molestie ut suscipit eget, volutpat quis dui. Sed id aliquam nisl, vitae blandit quam. Donec auctor scelerisque porttitor. Donec imperdiet enim erat, eget molestie libero imperdiet eget. Aliquam sed leo consequat, consectetur neque ac, ultrices erat.Aliquam erat volutpat. Nullam ac enim vitae eros cursus convallis. Donec vitae urna diam. Ut nisl dui, hendrerit ac nibh non, hendrerit venenatis turpis. Duis hendrerit, sem nec dapibus aliquam, eros lacus bibendum dolor, placerat sollicitudin felis orci vitae odio. Pellentesque urna turpis, molestie ut suscipit eget, volutpat quis dui. Sed id aliquam nisl, vitae blandit quam. Donec auctor scelerisque porttitor. Donec imperdiet enim erat, eget molestie libero imperdiet eget. Aliquam sed leo consequat, consectetur neque ac, ultrices erat.

Aliquam erat volutpat. Nullam ac enim vitae eros cursus convallis. Donec vitae urna diam. Ut nisl dui, hendrerit ac nibh non, hendrerit venenatis turpis. Duis hendrerit, sem nec dapibus aliquam, eros lacus bibendum dolor, placerat sollicitudin felis orci vitae odio. Pellentesque urna turpis, molestie ut suscipit eget, volutpat quis dui. Sed id aliquam nisl, vitae blandit quam. Donec auctor scelerisque porttitor. Donec imperdiet enim erat, eget molestie libero imperdiet eget. Aliquam sed leo consequat, consectetur neque ac, ultrices erat.Aliquam erat volutpat. Nullam ac enim vitae eros cursus convallis. Donec vitae urna diam. Ut nisl dui, hendrerit ac nibh non, hendrerit venenatis turpis. Duis hendrerit, sem nec dapibus aliquam, eros lacus bibendum dolor, placerat sollicitudin felis orci vitae odio. Pellentesque urna turpis, molestie ut suscipit eget, volutpat quis dui. Sed id aliquam nisl, vitae blandit quam. Donec auctor scelerisque porttitor. Donec imperdiet enim erat, eget molestie libero imperdiet eget. Aliquam sed leo consequat, consectetur

neque ac, ultrices erat.Aliquam erat volutpat. Nullam ac enim vitae eros cursus convallis. Donec vitae urna diam. Ut nisl dui, hendrerit ac nibh non, hendrerit venenatis turpis. Duis hendrerit, dapibus. aliquam, eros lacus bibendum dolor, placerat sollicitudin felis orci vitae odio. Pellentesque urna turpis, molestie ut suscipit eget, volutpat quis dui. Sed id aliquam nisl, vitae blandit quam. Donec auctor scelerisque porttitor. Donec imperdiet enim erat, eget molestie libero imperdiet eget. Aliquam sed leo consequat, consectetur neque ac, ultrices erat.Aliquam erat volutpat. Nullam ac enim vitae eros cursus convallis. Donec vitae urna diam. Ut nisl dui, hendrerit ac nibh non, hendrerit venenatis turpis. Duis hendrerit, sem nec dapibus aliquam, eros lacus bibendum dolor, placerat sollicitudin felis orci vitae odio. Pellentesque urna turpis, molestie ut suscipit eget, volutpat quis dui. Sed id aliquam nisl, vitae blandit quam. Donec auctor scelerisque porttitor. Donec imperdiet enim erat, eget molestie libero imperdiet eget. Aliquam sed leo consequat, consectetur neque ac, ultrices erat.

22lcg00l.gif
content_image2

(NL) 16 juni. Gisteravond kwam ik aan in Casablanca. Ik zei tegen een Australische muzikant die op doorreis was naar Ghana, ik ken hier eigenlijk niemand. En toen zag ik een bekende. Saad reed me slingerend en snel naar de stad en daar werd ik opgewacht door een collega uit Nederland. Toch moet ik wennen en voel ik me vandaag onhandig. Door de kleine smoezelige handdoekjes en doordat iedereen arabisch en frans spreekt en ik niet of nauwelijks. Ik grijp continue naar m'n hoofd maar at een verrukkelijk stukje schaap.

Notes in Casablanca

(NL) Hicham, Charlotte en ik, lopen over straat in Casablanca en praten over het feit dat een kennis van Hicham  de dag ervoor is overvallen. Of je dat normaal moet vinden in een grote stad, vraagt hij zich af. De afstand naar geweld is snel afgelegd in Marokko. Wanneer ik een paar dagen later vertrek uit Casablanca vraag ik me af of het onnozel is, dat ik zo moe ben en dat ik opeens echt weg wil. ‘Deze stad wint het van iedereen’ antwoordt Hicham. Enkele weken nadat ik thuis ben heb ik mijn film ontwikkeld en bekeken en teken ik mijn ‘notes in Casablana’ op. Dit dagboek laat ik lezen aan iemand die ook 2 weken in Casablanca had gewerkt, in een periode net voor mij. Wanneer hij het heeft gelezen legt hij het naast zich neer en zegt dat we een totaal verschillend Casablanca hebben beleefd.

Om Filip de Boeck te citeren, die op zijn beurt Marianne Ferme citeert : het is niet voldoende om te kijken naar de machines van het zichtbare (zoals infrastructuur of materie) maar om de werkelijkheid van het stadsleven te doorgronden moet men oog hebben voor de machines van het onzichtbare: de lichamen, gewoonten, dromen, verlangens en denkbeelden van lokale mensen en de specifieke manieren waarop die lichamen en geesten 

aangespoord worden om te bewegen en met elkaar in conctact komen. Wanneer we deze niveaus in aanmerking nemen, veranderen stadsbewoners van passieve slachtoffers in actieve deelnemers.

Zo gezien wordt de stad bijna een virtuele plek. De zichtbare werkelijkheid is een constructie (en het resultaat) van een lijnenspel van onderlinge communicatie, uitwisseling, beweging, verlangens.

Een aantal mannen zaten op de bankjes in het Parc de La Ligue Arabe in Casablanca en leken zich keer op keer te verplaatsen – met een krant, voor een ander uitzicht of voor een gesprek. Het park bestond uit 2 paden parallel aan elkaar en aan beide paden stonden die bankjes. Doordat de mannen zich verplaatsten leek het op een soort stoelendans, een lijnenspel. Er ontstond  naar mijn idee een grid wat zich ook zo over de oppervlakte van de stad afspeelde, en wat louter bestaat uit bewegingen en richtingen. Een constructie van taferelen. Binnen dit patroon viel mij de kleine beweging, de blik van een man of vrouw, het kleine gebaar, het meest op. Daarin zit de schoonheid, dacht ik, en dat zorgt voor de cadans van de stad. Die gedachte (en de behoefte daaraan) dreef me door de stad en ik ging op zoek naar foto’s om dat idee te verbeelden en die vond ik in – bijna bijbelse - taferelen aan het water die me het idee gaven dat ik in een andere tijd was gestapt.

Een man bad in alle stilte en een jongen zong naar de zee. Ik had mijn rust gevonden door me te richten op het kleine gebaar waarmee ik terug was in het theater en waarmee ik de dingen op afstand kon houden maar ook waarmee ik mijn beleving met beelden aan elkaar vast kon rijgen. 

‘Mensen baseren hun handelen niet perse op de werkelijkheid maar op hun beeld van de werkelijkheid, een mentale constructie daarvan. ‘

Al mijn foto’s zijn het resultaat van deze zoektocht door de stad die regelmatig eindigde tussen de rotsen aan de kust.

2012

 

 

 

241706d4t.jpg
portfolio natascha libbert-labadi boy-12

'Labadi boy' was on show at Unseen Amsterdam at Van Kranendonk Gallery.

239loeik5.jpg
shete boka 600

December 2011, Shete Boka.

47002h6xv.jpg